Fenna Wenselaar
fenna.JPG

Blog

Idyllisch droomhuis uit mijn gedachten

            In een huis omgeven door lege vlaktes; een oneindige horizon, daar wil ik wonen. Geen flatgebouwen, toeterende auto’s en buren die dagelijks bij me naar binnen gluren. Een uitzicht waar heel social media van onderste boven zal zijn. Geen drukke stationshallen, oneindige inboxen en luidruchtige mensen. Een huis omgeven door leegte. Geen moeilijke gesprekken, verplichte verjaardagsfeestjes en geen mensen die je moet groeten op straat. Een plek die simpelweg te ver is voor de verwachtingen van anderen.
            Dus ging ik naar IJsland. Zag de huizen uit mijn dromen. Geen toeristenstromen, wachtrijen en geluidsoverlast. Geen straatverkopers, collectanten en file. Geen verlate treinen, helemaal geen treinen. Geen volle bussen, helemaal geen bussen. Geen voordringers in de rij bij de kassa, helemaal geen winkels. Geen lege schappen, helemaal geen supermarkten. Geen lange werkdagen, helemaal geen werkdagen. Geen mensen die iets van je willen, geen mensen om je verjaardag mee te vieren.
            In een huis omgeven door lege vlaktes, omgeven door een oneindige horizon, daar wil ik wonen. Totaal vrij, want iedereen is me al vergeten. Ik doe wat ik wil doen. Niemand die onverwachts aanbelt, geen afleiding, geen deadlines. Omgeven door niks, hoef ik helemaal niets. Ik hoef geen kleren aan, hoef geen make-up op te smeren en niemand die van me wil weten wat ik in godsnaam met mijn leven wil doen. Niemand stopt ongevraagd reclamefolders in mijn brievenbus, geen mensen die tegen me aanbotsen alsof ik niet besta, geen vieze openbare toiletten.
            Geen spontane afspraakjes, geen feedback, geen discussies. Geen to-do-lijsten, geen agenda, geen plannen. Geen mensen om van te leren, geen mensen met verhalen die ik zelf nooit had kunnen bedenken. Geen ervaringen uitwisselen. Geen ontmoetingsplekken, geen scholen, geen cursussen, geen stad om naartoe te vluchten. Geen vreemdelingen om je tussen te verstoppen. Geen nachtleven om tijd te vergeten.
            In een huis omgeven door lege vlaktes, omgeven door een oneindige horizon, daar wil ik zijn. Geen beveiligingscamera’s, verplichtingen en fietsenstallingen waar mijn fiets nooit meer bij past. Geen wekkers, haast en geen dagen die in een flits aan me voorbij gaan. Ja, daar wil ik wonen. Totdat ik boodschappen wil doen en de supermarkt een uur rijden blijkt met een auto en ik heb geen auto en moet dus liften, maar er is niemand.